میدان شهید مدرس سال‌هاست یکی از گره‌های مهم ترافیکی شهر همدان و یکی از نقاط حساس در شبکه ورودی و خروجی شهر است. به همین دلیل، ساماندهی این محدوده در مطالعات طرح جامع حمل‌ونقل و ترافیک شهر همدان مورد توجه قرار گرفته و احداث تقاطع غیرهمسطح به عنوان راهکار این گره پیش‌بینی شده است.
اما نکته مهم این است که انتخاب «روگذر» نباید به عنوان یک تصمیم صرفاً اجرایی یا سلیقه‌ای تلقی شود. برای تعیین نوع مناسب تقاطع، موضوع به شرکت مهندسین مشاور دارای صلاحیت سپرده شد تا گزینه‌های مختلف را با در نظر گرفتن مجموعه‌ای از عوامل ترافیکی، هندسی، زیرساختی و اجرایی بررسی کند. حاصل این مطالعات، انتخاب گزینه روگذر برای این محدوده بوده است.
یکی از مهم‌ترین عوامل در این انتخاب، وضعیت تأسیسات زیرسطحی میدان شهید مدرس است. در زیر و پیرامون این محدوده، شبکه‌های مختلف آب، فاضلاب، گاز، برق، فیبر نوری و سایر تأسیسات شهری قرار دارند. اجرای زیرگذر به معنای ورود گسترده به این لایه زیرسطحی، حفاری و جابه‌جایی تأسیسات خواهد بود. چنین فرآیندی می‌تواند هزینه، زمان و خطرپذیری اجرای پروژه را به شکل قابل توجهی افزایش دهد.
این موضوع در میدان شهید مدرس اهمیت مضاعف دارد. اینجا یک نقطه معمولی از شهر نیست که بتوان عملیات عمرانی طولانی مدت را بدون توجه به آثار آن بر شبکه تردد و خدمات شهری ادامه داد. میدان شهید مدرس یکی از نقاط مهم شبکه معابر همدان است و هرگونه مداخله گسترده و طولانی مدت در آن می‌تواند بر مسیرهای پیرامونی و زندگی روزمره شهروندان اثر بگذارد.
در چنین نقطه‌ای، طولانی شدن عملیات به معنای طولانی شدن اختلال در یکی از گره‌های مهم ترافیکی شهر است. هرچه عملیات بیشتر ادامه پیدا کند، محدودیت‌های ترافیکی، تغییر مسیرها، اختلال در دسترسی‌ها و فشار بر معابر پیرامونی نیز می‌تواند برای مدت بیشتری ادامه داشته باشد. شهر نمی‌تواند سال‌ها درگیر پروژه‌ای باشد که اجرای آن مستلزم حفاری گسترده و جابه‌جایی شبکه‌های حیاتی خدماتی است. از این منظر، کوتاه‌تر بودن فرآیند اجرا و کاهش میزان مداخله در زیرساخت‌های موجود، خود یک معیار مهم در انتخاب گزینه روگذر است.
از سوی دیگر، تجربه اقدامات موضعی در این محدوده نشان داده است که اصلاحات هندسی می‌تواند در مقاطعی به بهبود جریان ترافیک کمک کند. حذف رفوژ میانی در سال گذشته نمونه‌ای از همین اقدامات بود که در مقطعی شرایط عبور و مرور را بهبود داد. این اقدام می‌تواند در مدیریت ترافیک مؤثر باشد، اما نمی‌توان انتظار داشت اصلاحات موضعی به تنهایی گره‌ای را که در ساختار شبکه معابر شکل گرفته است، به صورت اساسی برطرف کند. با تغییر حجم و الگوی تردد، محدودیت‌های این نوع مداخلات دوباره خود را نشان می‌دهد.
البته نحوه اجرای پروژه نیز بخشی از مسأله است. مدت زمان عملیات، امکان حفظ جریان تردد، مسیرهای جایگزین، استمرار خدمات شهری، هزینه‌های ناشی از جابه‌جایی تأسیسات و خطرپذیری‌های اجرایی، همگی باید مورد توجه قرار گیرند. در پروژه‌ای با این موقعیت، زمان اجرای پروژه بخشی از هزینه پروژه است. زیرا هرچه عملیات عمرانی طولانی‌تر شود، اختلال در شبکه شهری و زندگی روزمره شهروندان نیز برای مدت بیشتری ادامه خواهد داشت.
در نهایت، انتخاب روگذر را باید حاصل بررسی مجموعه‌ای از عوامل و ملاحظات فنی دانست. شرکت مهندسین مشاور دارای صلاحیت در بررسی گزینه‌های مختلف، مجموعه‌ای از شاخص‌های ترافیکی، هندسی، وضعیت تأسیسات زیرسطحی، میزان مداخله در زیرساخت‌های موجود، هزینه، مدت زمان اجرا، خطرپذیری‌های اجرایی و ضرورت استمرار خدمات شهری را مورد توجه قرار داده و بر مبنای این مجموعه ملاحظات، گزینه روگذر را برای این محدوده انتخاب کرده است. بنابراین موضوع صرفاً انتخاب میان «روگذر و زیرگذر» نیست. موضوع، انتخاب گزینه‌ای است که با شرایط واقعی میدان شهید مدرس انطباق بیشتری داشته باشد و بتواند با کمترین مداخله و اختلال، در زمان مناسب به بهره‌برداری برسد.
در کنار این ملاحظات فنی، کیفیت طراحی سازه و توجه به منظر شهری نیز نباید نادیده گرفته شود. روگذر قرار است سال‌ها در یکی از نقاط مهم شهر حضور داشته باشد و به همین دلیل، طراحی مناسب، هماهنگی با فضای شهری، خوانایی مسیرها و توجه به منظر اطراف نیز باید در مراحل طراحی و اجرای پروژه مورد توجه قرار گیرد.
لذا هدف از این پروژه، بهبود عملکرد یک گره مهم در شبکه معابر شهر با کمترین اختلال در زندگی شهروندان و با نگاه به آینده شهر است.