هگمتانه، گروه رفیق شهیدم: محسن رضایی، فرمانده وقت کل سپاه، از پشت بی‌سیم به مهدی گفت:« امام فرمودند؛ جزایر مجنون حفظ شود.» بنابراین او باوجود سختی‌ها و مشکلات بسیار، از این فرمان اطاعت کرد.
«خیبر» چند تفاوت با عملیات‌های قبلی داشت از جمله اینکه به دلیل اختلاف‌ نظر سپاه و ارتش در مورد منطقه عملیات و چگونگی جنگیدن، با تدبیر امام خمینی (ره) و آقای هاشمی رفسنجانی به عنوان فرمانده جنگ انتخاب شد. دوم اینکه قبل از عملیات خیبر، قرار بر این شد که ارتش و سپاه مناطق جداگانه‌ای را انتخاب و برای آن طرح عملیاتی تهیه کنند. ضمن آنکه ارتش از نیروهای سپاه استفاده کند و سپاه هم از توانمندی‌های ارتش در عملیات بهره بگیرد.
نیروهای سپاه توانستند جزایر مجنون شمالی و جنوبی را تصرف کنند و به کنار رودخانه دجله برسند. در ادامه عملیات نیرویی که قرار بود از سمت طلائیه به سمت نشوه برود و با چهار گردان دیگری که از جزیره مجنون جنوبی می‌آمدند الحاق کند، به سبب خطا در مورد زمان شروع عملیات به جبهه طلائیه نرسید و چهار گردانی که داخل جزایر مجنون به سمت هدف حرکت کرده بودند در محاصره عراقی‌ها قرار گرفتند و عده زیادی از آنها اسیر و مفقود شدند. در نهایت با پاتک‌های ارتش عراق و به کارگیری وسیع این رژیم از سلاح‌های شیمیایی همچنین تدارک نشدن نیروهایی که به کنار رودخانه دجله رسیده بودند، اهداف عملیات به حفظ دو جزیره مجنون شمالی و جنوبی محدود شد و عملیات بزرگ و سرنوشت ساز خیبر موفق نشد.»
یکی از لشکرهای عمل‌کننده در عملیات خیبر که دشمن از هوا و زمین و با انواع جنگ‌افزارها و هواپیماها و پرتاب یک‌میلیون و دویست هزار گلوله توپ و خمپاره جزایر مجنون را آماج حملات خویش قرار داده بودند، لشکر 17 علی‌بن‌ابیطالب (ع) بود که به فرماندهی شهید مهدی زین الدین نیروها مردانه و تا آخرین‌نفس جنگیدند. چرا که در این محسن رضایی، فرمانده وقت کل سپاه، از پشت بی‌سیم به مهدی گفت: «امام فرمودند؛ جزایر مجنون حفظ شود.» بنابراین او باوجود سختی‌ها و مشکلات بسیار، از این فرمان اطاعت کرد. با همه توانش ایستادگی کرد و دشمن را به عقب راند.
قبل از تصرف جزیره مجنون، عراقی‌ها در فاصله‌ای بین جزیره شمالی و جنوبی، فضایی به مساحت 100 مترمربع خاک ریخته بودند و به محل «پارک موتوری» معروف بود. عراقی‌ها در این محل‌ها سنگر ساخته بودند؛ چادر زده بودند. تعداد زیادی هم مایلر کمپرسی‌های 10 چرخ عراقی‌ها در جزیره بود که رزمندگان ما بعداً به غنمیت گرفتند. کمپرسی‌های ایران، اتاق نارنجی و قرمز داشت و قسمت بار آن سبزرنگ بود، اما کمپرسی‌های غنیمتی اتاق‌اش آبی آسمانی و قسمت بار سبزرنگ بود. برای همین تردد نیروهای ایرانی در این جزیره عمدتاً با آن کمپرسی‌ها انجام می‌شد. چون فاصله 13 کیلومتری آب هورالعظیم اجازه نمی‌داد به اندازه مورد نیاز خودرو به جزایر منتقل شود.
دوستانی که در اطراف شهید زین‌الدین بودند، می‌گفتند:«معمولاً شهید زین‌الدین در ایام عملیات یا اصلاً نمی‌خوابید، یا اگر می‌خوابید در حالت نشسته در داخل ماشین و طول مسیر می‌خوابید.»
«حاج‌یدالله ایزدی» درباره تصویری خاص از شهید زین الدین در عملیات خیبر روایت می‌کند: من اصلاً عکاس نبودم و تخصصی هم در این زمینه نداشتم. اواخر اسفند سال 62 یا اوایل سال 63 بود. در عملیات خیبر، دوستان ما دوربین عکاسی از بعثی‌ها غنیمت گرفته بودند که داخلش فیلم 24 تایی بود. عراقی‌ها از این حلقه فیلم 13 تا عکس گرفته بودند و 11 تا مانده بود، که به دست ما رسید.
مهدی زین‌الدین عصر روز 27 آبان‌ماه سال 1363، به همراه تنها برادرش، مجید زین‌الدین (مسؤول اطلاعات، عملیات تیپ 2 لشکر) پس از شناسایی منطقه عملیاتی و شرکت در جلسه قرارگاه، عازم سردشت در جنوب استان آذربایجان‌غربی می‌شدند که در کمین عناصر ضدانقلاب گرفتار شدند و هر دو به شهادت رسیدند. یادمان شهید زین‌الدین در جاده سردشت - بانه و در منطقه‌ای معروف به «دارساوین» است.