اگر بخواهیم اندیشه و سیره رهبر شهید انقلاب اسلامی را در یک جمله خلاصه کنیم، شاید بتوان گفت: دغدغه اصلی او، ساختن ایرانی مقتدر، پیشرفته و اثرگذار بود. تأکید مداوم بر پیشرفت علمی، خودباوری ملی، فناوری‌های راهبردی، استقلال سیاسی و اقتصاد درون‌زا، اجزای یک نقشه راه واحد بودند؛ نقشه راهی برای رساندن ایران به جایگاهی شایسته در جهان.
شاید بلندپروازانه‌ترین تصویر از این نگاه، همان جمله مشهور ایشان باشد که فرمودند: «این آینده را تصویر کنید که در دنیا هر کسی بخواهد به یافته‌های تازه علمی دست پیدا کند، مجبور بشود زبان فارسی یاد بگیرد.» این سخن را می‌توان فراتر از یک توصیه زبانی دانست؛ ترسیم آینده‌ای که در آن ایران به مرجع تولید علم و فناوری تبدیل شود، نه صرفاً مصرف‌کننده آن.
اگر فرهنگ را درختی تنومند بدانیم، زبان ریشه آن است؛ ریشه‌ای که هویت، حافظه تاریخی و نظام معنایی یک ملت را زنده نگه می‌دارد. شاید از همین رو بود که رهبر شهید انقلاب، با درکی راهبردی از این پیوند، بر پاسداری از زبان فارسی تأکید می‌کردند؛ زیرا حفظ زبان را مقدمه حفظ فرهنگ می‌دانستند و فرهنگ را زیربنای شکل‌گیری تمدن نوین اسلامی. در این نگاه، اقتدار ملی از فرهنگ آغاز می‌شود و فرهنگ، بستر تولید علم، شکوفایی اقتصاد، امنیت، استقلال و عزت ملی است.
حالا مردی را به خاک می‌سپاریم که همه عمر خود را وقف عزت، پیشرفت و سربلندی ایران کرد.
شاید بتوان همه زندگی او را در یک جمله خلاصه کرد: او مردی بود که همه جرمش ایران‌دوستی بود و تمام دغدغه‌اش ابرقدرتی ایران.